sakulbuth's profile:: OSK 125 & TS50 :|: le...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 21 tHERE...โรย
ภาพตึกเรียนที่ดูคล้ายปราสาทอันเก่าแก่แต่แฝงด้วยความยิ่งใหญ่และสง่างามตึกนั้น กลับดูเด่นชัดสะดุดตายิ่งขึ้น หลังจากกลุ่มกอสีเขียวที่เคยปกปิดทัศนียภาพนั้นไว้ ผละกิ่งโรยตัวลงจากต้นใหญ่ทีละใบ ทีละใบ ไปสู่พื้นดินบนเส้นทางเดินของผู้คนแห่งนี้
ใบสีเหลืองที่ลอยเคว้งคว้างไปตามสายลมแรงแต่ละใบ แตะไหล่สะกิดผู้คนที่กำลังเร่งรีบให้หยุดพักหายใจ และกระซิบบอกเบาๆด้วยเสียงแห่งความเป็นห่วงเป็นใยว่า "ฤดูหนาวกำลังจะมาถึงแล้วนะ" เจ้ากระรอกน้อยที่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงก่อนใครเพื่อน ออกมารับแสงแดดเหนือสนามหญ้าใจกลางมหาวิทยาลัย เหยียบย่ำผ่านใบไม้สีเหลืองปนแดงเหล่านั้นกันบ่อยกว่าที่เคยเป็น คงเป็นเพราะเสียงเล็กๆจากใบไม้ส่งผ่านมาทางสายลม แจ้งเตือนว่าถึงเวลาที่ต้องเก็บสะสมอาหารไว้ก่อนที่เหล่าพรรณไม้จะได้เริ่มหยุดทำงาน พร้อมใจกันสละใบไม้ที่เคยอยู่ร่วมกันมากว่าปีออกจากกิ่งสีน้ำตาลแห้งกรัง เพื่อรอเวลาแห่งการแตกกิ่งก้านใบใหม่ในระยะเวลาอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า
เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคยภายในหน่วยความจำเล็กๆ ที่ได้เริ่มรวบรวมและบันทึกข้อมูลของสถานที่ในต่างแดนแห่งนี้มาต่อเนื่องเป็นเวลาสามเดือน... กลาย ความแปรปรวนของอากาศ บรรยากาศของผู้คนแปลกหน้า หน้าตาสิ่งก่อสร้างใหม่ๆ ต้นไม้ใบไม้ที่ดูสดใสมีชีวิตชีวากว่าที่อื่นๆ ความรู้สึกตื่นตาตื่นใจ กับการได้มาเยือนสถานที่แห่งใหม่ ภายในบันทึกเรื่องราวที่เพิ่งจะถ่ายทอดความรู้สึกลงไปไม่นานมานี้ สิ่งของเครื่องใช้ที่นำติดตัวมาในกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ ตอนนี้ถูกวางอย่างระเกะระกะปะปนกับสิ่งของแปลกหน้าที่เจ้าของนำมาวางทิ้งไว้ได้ไม่นาน หนังสือเล่มโปรดเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะเขียนหนังสือตัวใหม่ ดูเหมือนเจ้าของที่กำลังง่วนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์จะไม่ค่อยสนใจหยิบมันมาอ่านสักเท่าไร เลยพากันหลบหน้าหลบตา โผล่ให้เห็นแต่สันเรียบๆออกมาข้างนอก เสื้อกันหนาวสีเขียวเข้มตัวเก่งที่ต้องคว้ามาใส่ทุกครั้งเวลาออกไปเผชิญอากาศหนาว แขวนตัวลอยอย่างสงบในตู้เสื้อผ้าใบเล็ก เพื่อรอวันที่อากาศจะเป็นใจให้มันได้ออกมาสูดอากาศหนาวและสัมผัสกับความละเมียดละไมของปุยหิมะอีกครั้ง กระเป๋าเป้สีส้มสดใส เริ่มอิดโรยหลังจากต้องบรรจุหนังสือเรียนเล่มใหญ่ สมุดจดเล่มหนา เลคเชอร์อีกเป็นกองๆ แต่กลับถูกทอดทิ้งหลังจากกลับมาถึงห้องนอน กองอยู่บนพื้นอย่างแน่นิ่ง อีกไม่นาน ... ผ้าห่มสีเขียวผืนใหม่นั้นคงจะดูหม่นหมอง อีกไม่นาน ... ตะกร้าใส่ผ้าที่วางอยู่กลางห้อง คงจะกลายดูเหมือนของตกแต่งห้องชิ้นหนึ่ง อีกไม่นาน ... ภาพสนามหญ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งภายนอกหน้าต่าง จะกลายเป็นแค่ "ภาพคุ้นตา" .... ย้อน เหตุผลแรกที่ผ่านเข้ามาในความคิดว่าทำไมถึงเลือกรับทุน ก็เพราะ .. อยากไปอยู่ในโลกใบใหม่ เคยหวัง, ว่าถ้าชีวิตคือการเปลี่ยนแปลง สักวันเราอาจจะได้ไปอยู่ในโลกที่ดีกว่านี้ เคยฝัน, ว่าการได้พบสิ่งใหม่ๆ คงจะรู้สึกเหมือนกับการได้ก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ดั่งตัวละครในนิยาย เคยคิด, ว่าการที่ได้ชื่อว่า "สิ่งใหม่" คงจะไม่ใช่สิ่งเลวร้ายอะไรนัก และสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ ก็เป็นอย่างที่หวัง ไม่ต่างจากภาพที่คิด และไม่ผิดจากสิ่งที่ฝัน "สิ่งใหม่" ยังคงทำให้เราตื่นตา ประทับใจ และ ไขว่คว้า ได้เสมอ แต่ โลกความจริง นิยามคำว่า "สิ่งใหม่" ให้แปรผันตามกาลเวลา 1 ปี .. 1 วัน .. 1 นาที .. ความอยากรู้อยากเห็น ความแปลกใหม่ ความสดใส ถูกกลืนหายไปใน "ความเคยชิน" ที่เข้ามาแทรกซึมในทุกสิ่งทุกอย่าง ความประทับใจต่างๆที่ยังคงสดใสในภาพความทรงจำ กลายเป็นเพียงจินตภาพ เมื่อภาพความจริงของสิ่งรอบตัวเรา สิ้นแสงสะท้อนความประทับใจที่เคยมี เห็นเพียงแต่รอยสนิมเกรอะ ที่ไม่สามารถขัดถูให้งดงามเหมือนดังวันแรกที่ได้สัมผัส ความเคยชิน ปิดซ่อนอะไรๆในชีวิตตั้งไม่รู้เท่าไร ตอนนี้ ทำได้แค่เพียงรวบรวมกำลังออกตามหา "สิ่งใหม่" อีกครั้งหนึ่ง แต่ อีกไม่นาน สิ่งใหม่ที่ปรารถนา คงจะต้องพบชะตากรรมภายใต้วังวนของเวลา กลัว .. กลัวว่า สิ่งใหม่ที่กำลังไขว่คว้าไว้ จะเลือนหายไปอีก กลัวโลกใบใหม่จะคงเหลือไว้แต่ "สิ่งเดิมๆ" โลกใบนั้นจะมีสีอะไร ... หิมะตกอีกแล้ว |
|
|
