ก่อนอื่น ขออภัยสำหรับคนที่อ่านแล้ว เพราะว่าเราไปกดอะไรผิดแล้วมันก็หายไป... อ่านใหม่อีกรอบคงไม่เป็นไรนะ

ส่วน Theme  ของอันเก่าก็ขอเปลี่ยนแล้วกัน รู้สึกว่าบ่นไปก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ฉะนั้นก็กลับมาเป็นตัวเราที่คนอื่นเห็นดีกว่า

อ้อ ... ที่หายไปนานเนื่องจากว่า ลืม ไม่มีคำแก้ตัวดีกว่านี้แล้วหละ เพราะเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ค่อยว่าง (Colmubia) ถ้าว่างก็ไม่ค่อยทำ (แต่ยังมีเวลาอ่านเรื่องของเพื่อนนะ)

 

สำหรับคนที่มาเยี่ยมเยียนบ่อยๆไม่รู้สังเกตุหรือเปล่าว่า ทำไมชื่อ Blog ถึงเป็นภาษาอังกฤษตลอด ใครตอบได้จะทำอาหารไทยให้กิน (ไม่รับประกันความปลอดภัย)

เอาล่ะ งั้นก็ไปอ่านกันเลย !!! (รอมานานแล้วหละสิ คำนี้)

 

*****************************************

 

บรรยากาศที่โรงเรียนก็ยังดีเหมือนเดิม อย่างที่บอก ใบไม้เปลี่ยนสี แดง เขียว เหลือง อย่างกับไฟจราจร โปรยเต็มทุ่งข้าวสาลี แล้วก็บรื๋อ... กลายเป็นสีสันของช่วงเปลี่ยนฤดู

อากาศเปลี่ยนเช่นเคย ฝนมาก็หนาว ฝนหายก็เย็น ไม่รู้หิมะจะมาเมื่อไร

กะจะถ่ายรูปมาให้ดูนะ แต่ยังไม่ค่อยว่างแล้วก็มีอารมณ์สุนทรีย์ขนาดนั้น ก็รอแล้วกัน

 

10/13 Convocation - งานฉลองโรงเรียนครบรอบ 130 ปี (ใกล้กับสวนกุหลาบเลย) ที่แปลกคือเพิ่งรู้ว่ามีงานนี้ตอนวันงานเนี่ยแหละ... (ตอนแรกอ่านนึกว่าแค่ Parent Weekend ที่เพื่อนๆถามว่าที่บ้านจะมามั้ย)

ที่พิเศษก็คือ ได้ขึ้นไปร้องเพลง! ดูเราร้องเพลงนี่คงจะหายากหน่อย ก็ไม่ใช่อะไรหรอก Choral Music ที่ลงไปน่ะ ก็ไปร้องประสานเสียงกันบนเวที ก็เพราะดีนะ เพราะเราไม่ได้ยินเสียงตัวเอง

ไม่รู้เรื่องกับเค้าหรอก ได้ดำน้ำมาเดือนกว่าๆเอง แต่ก็โอเคที่ยังรอดมาได้

 

เรื่องเรียน รู้สึกว่าสบายเกินเหตุ ขี้เกียจเหมือนตอนอยู่ไทยก็ยังผ่านมาได้เรื่อยๆ หนักวิชา U.S.History แหละที่มาเรียนใหม่เกือบหมด ที่เหลือก็ฮาๆ ชิวๆ

เกรดที่เพื่อนๆบ่นกันหนักกันหนา... ของเราไม่เห็นจะออกเลย สิ้นเดือนน่าจะรู้ผล (นี่ก็สิ้นเดือนแล้วนี่หว่า ไม่มาซักที)

อยู่ๆไปก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโรงเรียนนี้เค้าเครียดกันไม่เป็นเลยหรือไง เรียนนี้ก็สนุกดี การบ้านก็พอรับได้ (เลื่อนส่ง Essay มา 2 อาทิตย์เลยเนี่ย)

แต่ที่มันแย่ก็คื่อ เริ่มรู้สึกเฉื่อยๆแล้วหละ หนังสือ SAT TOEFL ก็เริ่มไม่ค่อยได้อ่าน

ที่นี่เค้ามี Math competition ให้เล่นด้วยแหละ สอบรอบแรกไปสองรายการ โจทย์ก็ง่ายแบบ ม.3 แต่แปลไม่ออกข้อนึง ไม่รู้ผิดเปล่า แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรทำน่ะ

ได้ Detention กับเค้าด้วยหละ! ก็ที่ไปสอบเลขมันทับ Co-curricular แล้วก็ไม่ได้ขอเค้าก่อนก็เลยต้องไปห้องสมุด 2 ชั่วโมง

Andrus ที่ไปทำ Community service ก็ยังเหมือนเดิม มีคุณลุงคุณยายน่ารัก เล่นโยนบอล, Domino, Word game แล้วก็ฟังเค้าคุย

อีกอันเป็นห้องสมุด ก็น่าเบื่อดี แต่เค้าให้แปะใบปลิวเลยไปเดินเที่ยวด้วยเลย เที่ยว Downtown ครั้งแรก (ก็ไม่มีอะไรหรอก แต่ก็ได้มุมมองใหม่ๆ กับขนมมาตุนในห้อง)

SAT ฮ่าๆๆ คะแนนออกแล้ว เลขทำผิดข้อนึงอะแต่ไม่เครียดหรอก อย่างอื่นก็ ... สอบครั้งหน้าแล้วค่อยเอาคะแนนมาให้ดูแล้วกัน

 

คอมพิวเตอร์ในห้องที่เคยบ่นๆว่าเนตใช้ไม่ได้ ก็ยังใช้ไม่ได้อยู่ ทั้งๆที่เพื่อนทั้งหอใช้กันได้แล้ว เอาคอมไปให้เค้าดูก็ไม่มีปัญหาอะไร ไม่รู้ว่าทำไม

ช่วงนี้เลยต้องยกคอมมานั่งเล่นใน Common room ก็ลำบากนะยกขึ้นลง แถมต้องมานั่ง Charge แบตใหม่

แต่แปลกดี พอมานั่ง Common room กลับได้คุยกับคนอื่นเยอะขึ้น เราก็นั่งของเราไปนะ แต่คนอื่นบางทีก็เค้ามาทัก มาดูเพื่อนใน Skype มาคุย รู้สึกดีกว่าในห้องตั้งเยอะ (แต่ถ้าเนตใข้ได้ก็คงหมกอยู่ในห้องนั่นแหละ)

ฮู้ ! ได้ใช้เสื้อหนาวที่ซื้อมาใหม่ซะที ที่บอกว่าราคาหลัก 100 นั่นหละ ก็ชอบดี อุ่นๆกว่าตัวเก่าที่มี

คนใน Campus ก็ดีนะ บางคนที่เราไม่ค่อยเจอหน้า แถมจำชื่อไม่ได้ ก็ยังทักเราถูกอีกแน่ะ (First คงเป็นชื่อที่จำง่าย) บางทีเวลานั่งคิดอะไรคนเดียวแล้วมีคนมาทักก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

เพื่อน Asain ก็ยังเฮฮากันเหมือนเดิม โชคดี(?)ที่มีเพื่อนคนนึงลงวิชาหลัก 5 วิชาเหมือนกันเป๊ะ ก็เลยได้เจอกันบ่อยมาก (เว้น Physical Education & Choral music)

เพื่อนคนที่บอกเป็นคนจีน มีตอนนึงนั่งกินข้าวกับอาจารย์อังกฤษ แล้วเค้าเล่าเรื่องตลกกัน

เราก็คิดถึงคำถามที่ว่า "จะเอาช้างเข้าตู้เย็นต้องทำไง" แล้วก็ต่อๆไปน่ะ

ปรากฎว่ารู้ตัวอีกที เพื่อนคนนั้นก็เอาคำถามเนี้ยเลย ถามอาจารย์พอดี (Coincidence มากๆ) ทำให้ได้รู้ว่าที่จีนก็มีมุขงี้ด้วย...

 

อาจารย์ที่บอกว่าพูดไทยได้ ก็ไม่ค่อยได้พูดกับเค้าเลย เค้าไปสอน Freshmen

แล้วก็มีอาจารย์อีกคนนึง เค้าบอกว่าจะไปไทยเลยมาถามข้อมูลจากเรา

ที่ฮาคือ ตอนนั้นเดินอยู่บน Hallway

"Can I ask you a question?"

"No" แล้วก็เดินไป (ได้ยืนประมาณว่า Do you have a question?)

ฮามั้ย?

 

เหมือนกับว่าเค้าจะถามอะไรเรา แล้วเราตอบว่าไม่ได้แล้วก็เดินหนีไป เค้าคงช๊อคน่าดู (แต่เค้าถามอีกที เราก็เดินกลับมาคุยนะ)

 

ที่นี่เค้ามีรณรงค์คล้ายๆเมาไม่ขับด้วย แต่ที่ดูยิ่งใหญ่คือมีโบว์แดงรอบโรงเรียน ผูกต้นไม้แถมมีริบบิ้นติดเสื้อให้อีก

เหตุการณ์ที่กำลังจะมีก็ Halloween !!! ดูยื่งใหญ่อีกแล้ว

เพิ่งรู้ว่าเค้าทำกับเป็นหลักการมาก มีการ Assign ให้อาจารย์แต่งตัวตามที่บอก ส่วนนักเรียนก็มี Theme อย่าง Senior ก็เป็น Comic

จากใบไม้ร่วง ก็เลยมีสีส้มของฟักทองเข้ามาเเซมด้วย

 

*********************************************

 

Columbia เกือบลืมแน่ะ

ไม่มีปัญหาอะไร เพราะไปเป็นรอบที่ 2 (หมูหวานเค้า 3 เลยอะ)

ครั้งนี้เจอเพื่อนกลุ่มใหม่ Gim Paan Mink Juang Muwan

นอนห้องเดิม ที่มีมุมให้กลิ้งตกตึกด้วย กับพี่นพ พี่เซ้นท์เหมือนเดิม

คราวนี้ไปไม่ค่อยได้ทำอะไร ไปแค่วันนิดๆเอง เพื่อนๆเค้ามี Long weekend กัน คนอื่นก็ถามกันว่ามาทำไมเนี่ย เราก็ตอบไปว่าไม่รู้...

เจอจวงกับหมูหวานที่ร้านก๋วยเตี๋ยว (ร้านอาหารจีนนั่นหละ แต่สั่งแต่บะหมี่)

เม้าท์กันซะแบบเก็บกดมาก เราก็ได้แต่นั่งฟัง

ป่านก็ยังมามาดเดิม อารมณ์เดิม ขอบคุณสำหรับเพลงมากๆ

มิ้ง กับ กิม ก็เหมือนเดิม มิ้งเค้า อุตส่าห์ถ่อมาจากอีกหอเพื่อมาเล่นไพ่ ... (ไปๆมาๆไม่ได้ครบ 4ขาอะ กิมเค้าไม่ว่าง)

ตกดึกอารมณ์เหงาหรืออะไรก็ไม่ทราบ Skype กับตี๋แล้วก็เล่นทายเพลง เปิดเพลงท่อนต้นแล้วทายชื่อ (ครองแชมป์อยู่ด้วยนะ)

ไม่มีอะไรทำก็ชวนตี๋ (คนเดิม) เล่นไพ่ผ่าน Skype หัวเราะกันอย่างบ้าคลั่งเหมือนที่เคยทำอะไรแปลกตอน Brewster

 

อีกวันก็ไม่ได้ทำอะไร พาเพื่อนเดินหลงทางในเมืองเล่นแล้วก็กลับ

บอกไว้ว่าจะกลับ 6.30 ถึงจริงก็ 7.15 แต่อาจารย์ก็ใจดีดีนะ ไม่ว่าซักคำ Welcome back อีกต่างหาก (The Masters School ก็งี้แหละ)

ตอนเดินกลับน่ากลัวมา เดินขึ้นเขาแบบมืดจัด ไม่รู้ว่ากลิ่งตกเขาแล้วจะเป็นไร เคยกลัวผึนะ แต่ไม่เป็นไรเพราะเราไม่รู้จักผีฝรั่ง 555 (ถึงเจอก็ฟังไม่รู้เรื่อง)

กลับมาถึง ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าไปทำไม ยังไงก็ตาม อาทิตย์หน้าไปอีกหละ แต่ครั้งนี้ไปสอบ TOEFL  นะ (พี่เค้าบ่นว่าเดี๋ยวก็คงเป็น Guidetour ได้)

 

*********************************************

 

ท้าวความจากกลอนก่อน ก็ไม่ได้อะไรมากมายนะ แค่รู้สึกว่าอยากแต่งกลอน แล้วก็เป็นคนชอบอยู่แล้วด้วย

ส่วนอะไรที่เคยบ่นๆไว้ในบทความก่อนๆก็ลืมไปได้แล้วหละ หายดีแล้ว ก็แค่ปรับตัวกับอะไรใหม่ๆนิดหน่อย ตอนนี้ก็ชินแล้ว

 

แปลกดีนะ ที่รู้สึกว่าการมาที่นี่แล้วทำให้เรานึกอะไรเก่าๆได้ตั้งเยอะ เป็นเรื่องที่ใกล้ๆตัวที่ตอนอยู่ไทยไม่เคยคิดถึง

ไม่รู้สินะ ไม่ได้ใช่ว่าเศร้าหรอก แต่เหมือนเป็นอะไรที่นึกแล้วทำให้เรายิ้มได้มากกว่า

ยกตัวอย่างไม่ได้หรอก เพราะว่ามันเป็นเรื่องเล็กมาก ที่ไม่นานก็ลืมแล้ว แต่ถ้ามีอะไรที่เกี่่ยวข้องมาให้เห็นก็เหมือนจะไปคนตะกอนที่ตกค้างอยู่ขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกคนก็น่าจะเคยเป็นแหละ แต่บางทีนึกไปแล้วเกิดความคิดถึง เกิดความอาลัย แล้วก็เป็นความเศร้า ความเสียดาย

เราอาจจะคนแก้วน้ำให้ตะกอนลอยขี้นมาได้ แต่บางทีมันก็เล็กเกินกว่าที่เราจะตักมาเก็บได้

เราทำได้แค่นั่งมองดูตะกอนเล็กๆ หมุนวนไปมาในแก้ว แล้วก็จมกลับไปเป็นตะกอนใหม่

มันดูเศร้านะ ที่เราไม่สามารถจะเก็บมันไว้ให้ลอยอยู่นานๆได้ หรือถ้าจะทำจริงเราก็คงเหนื่อยเกินกว่าที่จะคนให้มันอยู่อย่างนั้นไปเรื่อย

ไม่เห็นจะเป็นไรเลย มันก็ยังทับถมรออยู่ที่ใต้น้ำ รอให้ผ่านเวลาไป และจะมีอะไรมากระตุ้นไปสู่ผิวน้ำอีกครั้ง

ถึงบางอย่างอาจจะหายไป แต่ก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก ก็แค่ละลายไปในน้ำ เราอาจจะมองไม่เห็น แต่ก็รู้ได้ว่ามันกลายเป็นส่วนหนึ่งของน้ำไปแล้ว

แต่ทุกอย่างในแก้วนั้น ก็คงจะกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า "ความทรงจำ"

 

ชีวิตก็คงเหมือนกับการเติมอะไรลงไปในแก้วน้ำของเรา

บางอย่างก็ลอยให้เห็น บางอย่างก็ค่อยๆจมทีละน้อย บางอย่างก็จมหายไปทันที

เราอาจจะมีความสุขกับการคนแก้วน้ำ แล้วค่อยๆมองตะกอนเก่าที่หายไปในวันเวลาผุดขึ้นมาเรื่อยๆ

การคนแก้วน้ำบางทีก็ดีนะ เพราะอาจทำให้เราได้เห็นอะไรเก่าๆ ที่ถูกสิ่งอื่นทับถมจนมองไม่เห็น

น่าจะดีกว่านี้ ถ้าเรารู้จักหาอะไรใหม่ๆมาใส่ในแก้วน้ำ หาอะไรใหม่ๆเข้ามาในชีวิต

แน่นอนว่าถ้าเราใส่สิ่งเดิมๆ มันก็จะทำให้สิ่งนั้นมีมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้เพิ่มความหลากหลายขึ้น บางทีอาจจะทำให้ดูมากเกินจำเป็นด้วยซ้ำ บางทีก็อาจดูน่าเบื่อ

คงจะดูลำบากกับการหาอะไรใหม่ๆมาใส่ เพราะคำว่า "ใหม่" หมายถึงสิ่งที่เราไม่เคยรู้มาก่อน

บางสิ่งก็ใหม่มาก จนเราอาจไม่รู้ว่าใส่ไปแล้วมันจะเป็นยังไง จะละลายหรือเปล่า จะจมหายไปเลยหรือเปล่า จะไปรวมตัวกับอะไรอีกหรือเปล่า

ก็น่าสนุกนะ กับการทำอะไรที่เราไม่รู้จักแล้วรอดูว่าผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง ก็เหมือนกับการทดลองนั่นหละ ที่ถ้าผลลัพธ์ออกมาพอใจก็จะเรียกว่า "ความสำเร็จ"

แต่ขีวิตไม่ได้ง่ายดาย บางอย่างที่เราใส่ไปอาจจะละลายไปแล้วกลายเป็นสีดำที่ไม่สามารถจะล้างออกได้

... ยังไงก็ตาม ก็คงดีกว่าการที่ไม่ทำอะไร แล้วนั่งมองแก้วน้ำใบเดิม กับอะไรเดิมๆ แล้วนั่งเสียใจกับอะไรที่จับไม่ได้

 

สำหรับเราตอนนี้...

ก็คงกำลังหาอะไรใหม่ๆมาใส่แก้วน้ำในเก่าที่สีหม่นๆอยู่ล่ะมั้ง แล้วก็รอให้เวลาผ่านไปที่จะทำให้สิ่งต่างๆหล่อหลอมรวมกันเป็นรูปเป็นร่าง หวังว่ามันจะเปลี่ยนสี และเพิ่มสีสันให้กับแก้วใบเดิม

เธอล่ะ หาอะไรใหม่ๆมาใส่แก้วน้ำหรือยัง?

 

< Sat 6th >
Sat = SAT ... nothing to mention about the test.
I did not finish essay, did not read all of the excerpt, and did not do every questions.
However, I hope I will get full score in MATH (hopefully) 4 sections of math is very relaxed for me.

Hastily having lunch and packing every important things in my bag, I walked fast to the train station (10 minutes, but it is better than never).
I stayed at Penn station for an hour because I had no phone and anyone else did not arrive yet.
No Taft students waited for me ... I knew later that they directly went to Columbia :(
Calling P'or and Muwan, I finally took the subway to Columbia.
[Yeah! I met another TS.]

At Columbia, I still waited for Taft students. P'P' were all "Vi-Krit" and concentrated at their homework so I had to played computer for an hour (played Go and Facebook).
Eventually, there came a boy and a girl. For people who did not know who they were, Gor & Ploy.
I pretended to not see them and looked over to find my friends ... Someone could imagine my action.
I went up to P'Saint's and P'Nop's room and dropped my big bag pack. Talking about new life in Prep school for a while and hanging out to NYC with P'Whan.

We waited P'Po and had chinese food together. 4 $ was very cheap for a meal in New York City. The food was not too bad but the service was not good enough.
We talked a lot in THAI !!! about school, college, life, SAT (hur...) , etc. We met some Thai students aftet dinner and left to tour the town.
I had ever been in NYC once but not at night. I wondered whether people here slept or not, the town was active as afternoon.
P' brought us to Chinese market but it immediately closed when we stood in front of it (someone locked the door when we tried to open it) so we hanged around instead.
Because Ploy wanted new shin guard (old one was melt in the drying machine), we surveyed the sport shop.
Somewhere [...] had many game machines > soccer, football, hockey, basketball, bowling, fishing, golf, pingpong, racing, kayaking, shooting ... Most of them were very new for me.

I returned to the dorm and rested for a while, talking wiht Gor and plying Yathzee machine (dice game). I did not bring my laptop so I decided to lie on the bed and flow my thought.
P'Saint felt hungry ... we went to have meal (How can I call the meal at midnight?)
Fortunately, we met the girl group (P'Pim, P'Ae, P'Whan, Ploy > stay in far-away dorm) that sat and slurped the noodle.
I entered the restaurant and hid behind the chair. Ploy talked to P'Saint, turned aroud and was jumped a little bit when she saw us (Gor+me) [She said she did not want us to see her eating up a big bowl noodle]
Midnight menu was Red-Pork with [kyuo] Noodle. Delicious as chinese noodle. 8$ ... (Never change it in Baht)

< Sun 7th >
Woke up so late ... Gor who planned to tour college in the morning changed his mind.
P'P' bought us bubble tea and had lunch (+breakfast) at Asain reataurant.
I had "Kor-Moo-Yang", it was not really but it looked and tasted like.
Gor immediately went to U Penn after lunch. He booked the bus at 2.00 and he left Columbia 2.00. I wondered why he was on time.
We went to NYC again (P'Nop, Ploy and me). Going to Thai market (small shop like Famly mart with Pocky, Mama, Canned fish, Thai snack, Thai newspaper, Boom, etc.with Thai songs playing along) I paid for Mama, fish, snack, and tea. [Don't try to change the price to Baht again]
Continue walking, I saw Thai restaurant labeled Thai language "Pong-sri". [nothing, just showed that there was Thai restaurant]
Next destination was Chinese market, bigger with a lot of food (especially snacks).

 

Soho, something like that, like MBK that a lot of shops laid along the road. 

For me, I had nothing to buy.

For Ploy, she complained that she wanted new pants for dress code so we visited 2-3 shops to get her pants (and something else).

The last thing we bought was the first thing we seeked ... shin guard ...

 

Dinner (in some unusuall time) was Korean food, close to Columbia.

Wait for a long time to get seats ... to order ... to get food ... They gave us the wrong menu and I also switched my plate...

We send gals to the dorm and called a day. P'P' obsessed with homework again. I had nothing to do but slept.

 

<Sun 8th>

P'Kun had class today so I decided to join Chemistry class. In case I could wake up...

I woke up ... and backed to the ground..z..2..Z..

I got up again about noon when P'Nop called me to have lunch.

This was very special meal since I had been at Columbia ... Dining Hall !!! So excited.

 

Much food did not mean more delicious.

Food was not bad but was not impressive as Bowdoin.

You could see picture on facebook ... (I will add them to picasaweb later). Dining hall looked luxurious and old.

 

P'Whan would have Math class at 2.40 so I (we) had 2 more hours to tour Columbia.

We started walking around on the last day (what's a good plan!)

Ploy and I wandered around the college. It was not too large to see everything in an hour.

We walked, talked, laughed, and took a photo. So happy.

We ended up at P'Nop room to nerd (Reading homework...) then P'Whan came to pick us.

 

P'Whan asked why I came to visit here ?

Why? I thought meeting friends was reasonable. Visiting Columbia was incidental because I could come any weekend.

 

At Math class, we took Calculus that was very basic (Cal AB); However, I got new proof about theory ^^.

Class wsa quite haste as P'Whan said. We went through to differentiable&Continuous in an hour.

Ploy, who picked reading to read in class, changed to learn (so she had to nerd to finish it that night...)

I just knew that she liked about proving math too... not many people was a kind like me 555

 

Time up... I had to return to school, so sad. Hope to have more day off too.

I arrived late and had to wait 20 minutes for next train. I also got a wrong ticket and had to pay extra money to fix it...

 

In conclusion, this was the awesome trip.

Although P'P' were all busy, he brought us to tour around the city and have a good (almost) meal [At least better than Dining hall] and treated us very well.

I spoke Thai Yes!!! 1 month for english exclude Skpe...

I saw Columbia and quite interested in Piano course [free].

I met another Thai Scholars Yes !!! I saw no Thai for a month too. [Taft boy and girl]

I were relaxed from homework (although I still did not finish homework).

The most important thing, I assured something very important that I still be a little bit ambivalent for a while ... 3 more months.

 

Cheer Columbia !!!

 

PS:Today teacher asked me to say full name of Bangkok. Everyone was very excited and requested me to say it 2 more times...

PS2: I may go to Columbia again next week with new companians, Paan Gim Mink > Card group !

 

Sorry for draining your eyes' energy. It may waste your valuable time.

How am I now? Don't worry. I just get new thing to explore in the life and don't know the direction next. Time will bring and make everything.