สัปดาห์หนังสือครั้งสุดท้ายของชีวิตวัยรุ่น งานก็ดูไม่แปลกใหม่อะไรมาก นอกจากมีคนใส่ชุดตุ๊กตาตัวใหม่ให้เป็นกระสอบทราย

 

 

 

 ช่วงเวลาที่ดีที่สุด มักจะผ่านไปเร็วเสมอ

โดยเฉพาะ ... ช่วงเวลาแห่งการลาจาก

 

1 เมษายน 2550

 วันนี้นับว่าเป็นวันสุดท้าย ที่เราจะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับเพื่อนคนหนึ่ง ในฐานะนักเรียนสวนกุหลาบรุ่น 12 ทศวรรธ

เพื่อน ... คนที่เราเคยไปแย่งกระดานโกะเค้าเล่นตอน ม.1

เพื่อน ... คนที่ไปแข่งหมากล้อมผิดวัน

เพื่อน ... คนที่อยู่ร่วมกัน ณ ห้อง ม.301

เพื่อน ... ประธานเป่ายิ้งฉุบของชุมนุม

เพื่อน ... ผู้ประสานงานค่ายตั้งพิรุฬธรรม

และตอนนี้ กลายเป็นเพื่อน ... ที่กำลังจะไปเรียนต่อที่ประเทศญี่ปุ่น

 

เย็นวันนี้เริ่มต้นด้วยการพบปะของกลุ่มเพื่อนกว่า 18 คน ที่ค่อยๆมากันทีละคนสองคน

บ้านที่เคยไปบ่อยๆ ดูเหมือนจะโล่งเป็นพิเศษ ถ้าไม่นับกระเป๋าเดินทางสีเทาอันใหญ่ และกระเป๋าใบธรรมดาอีก 3 ใบ

แน่นอนว่าวันนี้จะเป็นวันที่ครึกครื้นเป็นพิเศษ

เริ่มต้นด้วยเสียงเพลงกับกีตาร์ ที่เหน็บแนมเพื่อนโจ ๑๒๕.๕ เป็นพิเศษ

หลังจากที่มี PS2 และ กันดั้มสักพัก ก็ได้เวลา The last supper เป็นพิซซ่า 10 ถาดกับไก่อีก 5 กล่อง

คุณแม่เจ้าของงานบอกว่างานนี้เลี้ยงคุ้มถึง 5 โอกาส ทั้งงานเลี้ยงส่งเม่น งานวันเกิดไพสิฐย้อนหลัง 1 วัน งานฉลองนิสิตแพทย์ศิริราช+ตัวสำรองแพทย์ธรรมศาสตร์ และฉลองทุนกพ.(ของใครวะ?)

พวกเราโดยเฉพาะตี๋ ก็ไล่ฟาดกันอย่างเอร็ดอร่อย เศษซากกล่องและขวดน้ำอัดลมกองพะเนิน

แล้วงานก็ดำเนินต่อไปด้วย PS2 2เครื่อง Anime อีก 2 เครื่อง วงไพ่ 2 วงกีตาร์ 1 ตัว คีย์บอร์ด1ตัว

บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความสนุกสนาน เสียงดังอึกทึกทั้งคืน (ไม่น่าเชื่อว่าชีสทำให้คนเมาได้)

 

 ในฐานะผู้ร่วมงานคนหนึ่ง บอกได้ว่าเฮฮาดี

แต่พอมานั่งคิดอีกมุมหนึ่ง ... แล้วถ้าคนไปกลายเป็นเรา จะไปในอีกไม่กี่ชั่วโมงหละ? จะรู้สึกยังไงกันบ้าง

ดีใจ?

ตื่นเต้น?

สนุก?

ใจหาย?

กังวล?

เศร้า?

เสียดาย?

คิดถึงเพื่อน?

คิดถึงพ่อแม่?

อยากให้เวลาผ่านไปช้าๆ?

อยากจะรีบไป?

ความรู้สึกต่างๆ คงจะปนเปกันอยู่ในช่วงเวลาสุดท้าย คงเป็นความรู้สึกที่คนอื่นๆคงจะไม่มีทางรู้ได้ นอกจากว่านั่นเป้นงานของตัวเราเอง

และที่แน่นอนก็คือ มันคงเป็นความรู้สึกแรก และอาจเป็นความรู้สึกสุดท้าย ที่ทั้งชีวิตนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว

และที่แนอนกว่านั้นคือ ... เป็นสิ่งที่จะพูดออกมาหรือเขียนใส่กระดาษคงไม่ได้

 

 

และแล้วช่วงเวลาเดินทางก็มาถึง ...

ทุกคนเริ่มทยอยกันแต่งชุดนักเรียน เว้นแต่คนคนหนึ่ง ที่ใส่เสื้อเหลือง กางเกงดำขายาว ผูกเนคไทสีเขียว ดูดีเป็นพิเศษ ในช่วงเวลาพิเศษ

 หลังจากยัด(สัม)ภาระขึ้นรถ และยัดนักเรียน 16 คนขึ้นรถตู้เรียบร้อยก็ออกเดินทาง ด้วยสภาพงัวเงีย

กะจะนอนก็ไม่ได้นอน นั่งคุยนอนคุยกันเรื่องว่า ไปถึงสนามบินแล้วจะทำอะไร

ไอเดียบรรเจิดน้องต๊าฟบอกว่า ไปถึงแล้วก็กลับเลย ให้มันงงๆ ก็เป็นการส่งที่งงๆดี(หรอ) ซึ่งก็คงไม่ผ่านที่ประชุม

ไอเดียต่างๆอย่าง 4เสา กักตัวไว้ไม่ให้ไป สร้างความประทับใจ และอะไรต่างๆก็เอามาพูด(หรือเรียกว่าเผา) แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง...

 

ไปถึงสนามบิน เดินเข้าประตูไป แล้วก็ยืนรอเวลา

ด้วยความหิวจึงยกพลไปบุก Family mart ราคาธรรมดา เหมาขนมปัง นม น้ำดื่ม ขนมต่างๆมากัน

ตัดภาพไปยังห้องส่ง ... คนเสื้อเหลืองนั่นก็เข้าไป Check-in เรียบร้อย แล้วก็ยืนคุยกับญาติๆเค้า (ไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อน เพราะเมื่อคืนคุยไปหมดแล้ว)

ประมาณ 6 โมง อ.ผกาวดีพร้อมนักเรียนอีกกลุ่มก็มาถึง หอบกุหลาบมาช่อนึง และโฆษิต ประธานโกะปีล่าสุดก็หอบกุหลาบมาอีกช่อ เป็นตัวแทนในชุมนุม

บรยากาศก็ครึกครื้นตลอด ถ่ายรูปเป็นว่าเล่น แต่ติดไปกี่รูปนี่ก็ไม่รู้ เพราะคนเยอะเหลือเกิน

แล้วก็มีมุมประทับใจอย่าง ถ่ายคู่กับพ่อแม่ กับอ.ผกาวดี กับคนรักเก่าที่มาส่งด้วย

มีคนบอกว่าเป็นครั้งแรกที่เม่นถ่ายรูปที่ไม่ใช่ยืนตรง ยืดอก ตามองกล้อง คราวนี้มีชู 2 นิ้ว ใส่หมวกแดง พันผ้าพันคอ ฯลฯ

 

แล้วก็ถึงเวลาขึ้นเครื่อง ...

เริ่มยกโขยงไปออที่ประตู บรรยากาศของการลาเคล้าน้ำตาก็ผ่านไปด้วยดี พร้อมคำพูดสุดท้ายว่า "แล้วจะกลับมา"

บรรยากาศก็น่าจะซึ้งดีอยู่ ถ้าเจ้าตัวไม่ออกมา 2 รอบ รอบแรกลืมคืนมือถือ รอบ2 มาดูของฝากจากมิ้นท์ ที่ดันมาเกือบไม่ทัน(อันนี้เค้าเซงมากเพราะถึงคิวเค้าแล้ว ต้องมาต่อแถวอีกรอบ)

 

แล้วก็จบ... ถึงแม้จะเป็นจุดจบของการมาส่ง แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่ญี่ปุ่น จุดเริ่มต้นของอนาคตอีก 5 ปี ที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา ตลอดไป...

เม่น - นายปณต ไชยมงคล นักเรียนทุน Monbusho