Today is supposed to be fun for me.

We called it 'dorm trip' even though it's not a trip.

Male dorms had competitions for ...I don't know. it's just for fun.

Briefly, there were capture the flag, basket ball, pingpong, valleyball, soccer, board games, and knowledge test. And we are gonna have barbeque dinner.

Well, that's not a point.

 

It happened while I were playing Pingpong.

// I coughed a lot. My chest feel suffocated. My eyes turned red. My throat and nose were swallowed. //

A few people reading until now can guess what it is.

It's called 'seafood allergy'

 

Not all seafood, I am allergic for shellfish, such as crab, cram, and shrimp. (Fortunately, I can savor my favorite salmon without worried.)

That I ate four dumplings for lunch was merely my fault. Everyone has told me to avoid it but I thought a little bit was alright.

With that thought, I have had those seafood like once a month in a small amount. And I am always fine, although I feel uncomfortable and itchy on my longue.

Yet, I did not know what wrong today. I wasn't sure whether I ate another catalyst or did exercise after lunch.

 

Back to the story.

After feeling bad, I went up to dinning hall and had a drink.

Thanks to Mrs.Atlee, she came to me and ask if I needed help.

I thought it would be alright as usuall, but I underestimated it.

// I couldn't breathe well. My face and my arms also turned red. There were rashes all over my body. I feeled more and more itchy. My tear was pouring off. I somewhat had headache. //

It turned worse, the worst since I was an elementary schooler.

 

I still refused to go to hospital. Mr.Goulian and Mr.Cornigans also came to help. They brought a syringe (the tenth shot I have had since last years *sigh*.)

However, an unexpected event occured. When Mr.Cornigans was about to give me a shot, ... , he accidentally turned a needle upside down and it injected his finger instead of my arm.

We all laughed. That assuaged a serious moment well... it's not a point neither.

Finally, I got a shot at my left thigh and laid down on a sofa in the student center.

Itchy killed me. Everytime I moved, I really wanted to scratch but it would get worse if I did.

Coach visited me with Stuart, a student who was educated about the first aid (not exactly, it's sth else I forgot.) Thye kept eyes on me while I laid still.

Mrs.Atlee suggested me to drink a lot of warm water and provided me an allergy capsules to relieve my itchy.

I want to say thank you to everyone who takes care of me. They all were worried about me and helped me a lot.

 

I am getting better right now (even though I still feel itchy while composing this blog entry.)

Obviously, I should not have dumpling at the first place. I am too reckless for my health. I thnk it's gonna be alright afterward

What if it's getting worse ? What if nobody is around ? I will feel ashamed if that happens and I worry everyone.

Last time I was suffered like this was about ten years ago. And I assumed that time already nullify it.

 

Nothing can gaurantee if this allergy will vanish tomorrow, next years, next ten years, or it's immutable.

The easiest way to prevent it is to say goodbye to cram, shrimp, lobster and whatever that are shell fish.

 

 

5 อาทิตย์ 36 วัน  864 ชั่วโมง หรือจะเแปลงหน่วยเป็นปีแสงก็ตามแต่

"แป๊บเดียว" "อีกไม่นาน" "แค่เดือนกว่าๆ" ปฐมบทการผจญภัยในต่างแดนก็จะจบลง พร้อมกับเริ่มบทเกริ่นนำของตอนต่อไป

"ตั้งแต่ตอนนั้น" "นานมาแล้ว" "เกือบปี" ที่ก้าวเล็กๆ นำพาชีวิตไปสู่การเดินทางที่ยิ่งใหญ่

เปลี่ยนอดีตที่คนอื่นเล่าขาน สู่ประสบการณ์ที่พิสูจน์ด้วยตาของตนเอง จรดปลายปากกา เปลี่ยนความรู้สึกและความทรงจำ เรียงร้อยเป็นถ้อยคำที่เรียกว่า "ตำนาน"

เอาน่า ถึงมันจะเป็นเรื่องธรรมดาของคนอื่น แต่ขอให้มันเป็น "ตำนาน" ของตัวเราเองก็พอแล้ว

อีกไม่กี่ก้าว การเดินทางช่วงแรกจะจบลงอย่างสมบูรณ์

อีกไม่กี่ก้าว ...

---

จองตั๋วเครื่องบินไปแล้วเรียบร้อย หมดเงินไปพอประมาณ (อยากรู้ถามเป็นการส่วนตัวแล้วกัน)

 

ใครอยากได้ของฝาก จะไปรับ หรือไปทวงหนี้ก็ตามแต่ ก็ติดต่อได้หลังจากเวลาที่ไปถึงแล้วเน้อ (แล้วก็แนะนำว่าไปสักสี่โมงครึ่ง ไม่ก็สักห้าโมง เพราะเครื่องบินไม่ตรงเวลาแน่นอน)

ส่วนจะกลับมาที่นี่อีกทีเมื่อไร ... ยังไม่ 100% คือจองตั๋วของวันที่ 14 Aug ไว้แต่ว่าถ้าเปลี่ยนมหาลัยก็อาจจะเลื่อนวันเดินทาง เรื่องนั้นไว้ทีหลังแล้วกัน

 

เอาหละ ตอนนี้ก็ต้องใช้ชีวิตเด็ก High School ที่เหลืออีกเดือนนึงให้คุ้มค่าหน่อย

 

คิดว่าคงส่งของเกือบครึ่งที่มีอยู่ไปที่มหาลัยโดยตรง ฉะนั้นเนื้อที่ในกระเป๋าก็จะเหลือเวอร์ เป็นที่ว่างสำหรับของฟรี ของฝาก ของเหลือ อะไรก็ตามแต่ (อาจจะยัดตุ๊กตาหมาที่มีอยู่ตัวนึงไปด้วยนะ)

ส่วนกลับไปทำอะไรดี ... แน่นอนว่าเที่ยวๆๆๆๆๆ กินอาหารไทยๆๆๆๆๆ กลิ้งๆ นอนๆ ไปหาอาจารย์ ไปหาเพื่อน อยุ่บ้านให้หนำใจ (ไม่มีสาระเลยสักกะอย่าง)

โอย คิดแล้วปวดหัว ไม่ต้องคิด แล้วรอกลับไปจริงๆดีกว่า

 

อีกเดือนจะกลับแล้วนะครับ ...