The graduation ceremony is held blessedly. Embracing rose bouquets, seniors all around are treasuring this precious occasion and capturing their happiest moment together.

Lonely, he is reminiscing about his unforgettable past with her, the time they had stayed together and tried hard to overcome their hardship.
Although they finally understand their feelings toward each other, bitterness of reality separates them.
Yes, it's her decision to become stronger. It's her who wants to settle things with her parents to be accepted by everyone instead of escaping to pursue her own happiness with him.
Yet, the feeling of nostalgia comes when thinking back. He has to endure it, because she believes in him ...
Windows of their classroom he is looking at stay unchanged, except that someone is standing at the corner of the room.
He suddenly runs upstairs, excited by the scent of familiarity.
A door is opened. The room is empty.
A curtain is flowing down. A tall locker is exposed behind.
He opens it.

'What? I was planning to surprise you,' she stands there with disappointment showing on her unchanged face in a new black uniform.
'It seems like you grow,' asks he.
'Not even millimeter,' she angrily replies. His word pierces through her weakness.
'Listen ...'
'I love you,' the missing dearest word she desires most is said. "
- Toradora! (the last scene of the final episode)

... และแล้วก็สุข
เมื่อทุกอย่างที่สร้างไว้ มาบรรลุถึงเป้าหมายท้ายสุดในตอนจบ
ในภาพความประทับใจ ภายใต้แสงแดดแห่งฤดูใบไม้ผลิ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของผู้คนเหล่านั้น

คิดย้อนไปยังอนิเมเรื่องแรกๆที่ได้ดู
Kanon 2006 เรื่องราวของเด็กชายที่กลับมายังเมืองที่เค้าเคยอยู่อาศัยเมื่อ 7 ปีก่อน เพื่อต่อเติมความทรงจำที่ขาดหาย เติมเต็มคำสัญญาที่เค้าให้กับเด็กผู้หญิงคนนั้น และรอคอยปาฏิหารย์ที่จะเปิดเผยความจริงที่ถูกปกคลุมไว้ด้วยละอองหิมะสีขาว ที่ยอดเขานั้น
ความทรงจำ คำสัญญา ปาฏิหารย์
กับความจริง ... ที่โลกแห่งความจริงไม่มี

โลกความฝันสวยงามเสมอ
ถึงโลกของตัวละครในแต่ละเรื่องจะเป็นโลกใบเล็กๆ แต่ก็เป็นโลกที่ปราศจากขอบเขตของจินตนาการและความหวัง
โลกใบเล็กที่ไม่มีสังคมภายนอกมารบกวน พวกเขาจึงสามารถแสดงความต้องการและตัวตนของตัวเองออกมาได้อย่างที่เขาอยากให้คนอื่นรับรู้
โลกของพวกเขาเหล่านั้น ช่างดูอบอุ่น สว่างไสว นุ่มนวล บริสุทธิ์
ความมุ่งมั่นที่จะไล่ล่าคว้าความฝันที่วาดไว้ในวัยเยาว์
ความแน่วแน่ที่จะตามหาสิ่งที่ขาดหายไป และเติมเต็มในอีกเสี้ยวหนึ่งของคนอื่น
ความเชื่อมั่นอันแรงกล้า ว่าสักวันทุกความหวังและความฝัน จะกลายเป็นจริงถ้าเรายังไม่ยอมแพ้

มีคนบอกว่า โลกใบนั้นเป็นสมุดภาพนิทานที่เป็นเศษเสี้ยงหนึ่งของโลกแห่งความจริง
กระดาษขาวที่ถูกแต่งเติมสีสัน เติมต่อเรื่องราว จัดวางเหตุการณ์ และเชื่อมโยงทุกสิ่งทุกอย่างเข้าด้วยกัน
แต่ ... ถ้าโลกใบนั้นมีพื้นฐานมาจากโลกของเรา ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างถึงดูแตกต่างกันมาก

ความมุ่งมั่น ความแน่วแน่ ความเชื่อมั่น ความรู้สึกอันแรงกล้าต่างๆที่ใครใครหยิบยกขึ้นมา ราวกับเป็นเรื่องปกติที่มีอยู่ในชีวิตประจำวัน
หลายสิ่ง หลายอย่าง ที่ถูกถ่ายทอดผ่านสายตา ที่ถูกรับฟังผ่านทางโสตประสาท ที่ผ่านทางความคิดและแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึก
ความรู้สึกเหล่านั้น ทำไมลึกลงไปข้างในเราถึงรู้สึกไม่คุ้นเคย ทำไมหมือนเป็นสิ่งที่แตกต่างจากที่เคยพบเจอ ...

,หรือว่าเรายังโตไม่พอ
,หรือว่าที่เราเคยรับรู้มาไม่เป็นอย่างที่ควรจะเป็น
,หรือว่าสิ่งที่พวกเค้าถ่ายทอดออกมาเป็นสิ่งที่มีเพียงพวกเขาเหล่านั้นที่เข้าใจ
,หรือว่าตัวเราเอง ปฏิเสธที่จะรับรู้

การที่ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนั้น ถูกจัดเรียงอย่างลงตัว อาจเป็นเพราะเรื่องราวต่างๆถูกกำหนดเอาไว้แล้วเรียบร้อย
เพราะโลกใบนั้นเป็นโลกใบเล็ก จึงไม่มีอะไรจากภายนอกมาขัดขวางให้พวกเค้ากล้าที่จะเติบโตและก้าวไปข้างหน้า
และเพราะเวลาในโลกใบนั้นไม่ยาวนานมากนัก เราจึงเห็นแต่ภาพช่วงเวลาที่มีความสำคัญต่อชีวิตของตัวละครเหล่านั้น

ถ้าอย่างนั้น ... แปลว่าการที่โลกของเราไม่มีความสดใสเทียบเท่ากับอีกโลกหนึ่ง เป็นเพราะว่าโลกใบนี้ มี "ส่วนเกิน" ที่ไม่จำเป็นเยอะเกินไปหรือเปล่า ?